Przeglądając artykuły w Internecie natknąłem się na wzruszające świadectwo włoskiego lekarza, który historią swojego życia świadczy o duchowym przebudzeniu i szczerą tęsknotą za Bogiem. Artykuł był zatytułowany: "Tam, gdzie człowiek nic nie może zrobić, potrzebujemy Boga".

       „Nigdy w najmroczniejszych koszmarach nie wyobrażałem sobie, że mogę zobaczyć i doświadczyć tego, co dzieje się tutaj w naszym szpitalu od trzech tygodni. Koszmar płynie, rzeka staje się coraz większa" -– pisze Iulian Urban, 38-letni lekarz z Lombardii.

 „Na początku było kilku, potem dziesiątki, a potem setki, a teraz nie jesteśmy już lekarzami, ale zostaliśmy sortownikami na taśmie i decydujemy, kto powinien żyć, a kto powinien zostać wysłany do domu, aby umrzeć, nawet jeśli wszyscy ci ludzie płacili przez całe życie podatki we Włoszech" – napisał. Włoski lekarz podkreśla, że jeszcze dwa tygodnie temu zarówno on, jak i jego koledzy byli ateistami. "To było normalne, ponieważ jesteśmy lekarzami i powiedziano nam, że nauka wyklucza istnienie Boga. Zawsze śmiałem się z moich rodziców, którzy chodzili do kościoła" – dodał.

      "Dziewięć dni temu przybył do nas 75-letni duszpasterz. Był dobrym człowiekiem, miał poważne problemy z oddychaniem, ale miał przy sobie Biblię i zrobił na nas wrażenie, gdy czytał ją umierającym i trzymał ich za rękę. Wszyscy byliśmy zmęczeni, zniechęceni, wykończeni psychicznie i fizycznie, ale kiedy mieliśmy czas, słuchaliśmy go. Teraz musimy przyznać: my, ludzie, dotarliśmy do naszych granic, nie możemy nic zrobić, żeby każdego dnia nie umierało coraz więcej ludzi. Jesteśmy wyczerpani, mamy dwóch kolegów, którzy zmarli, a inni zostali zarażeni. Zdaliśmy sobie sprawę, że tam, gdzie człowiek nic nie może zrobić, potrzebujemy Boga i zaczęliśmy prosić Go o pomoc, kiedy mamy tylko kilka wolnych minut" – przyznaje Iulian Urban.

      W dalszej części relacji czytamy: "Rozmawiamy ze sobą i nie możemy uwierzyć, że my, zatwardziali ateiści, codziennie szukamy pokoju, prosząc Pana, by pomógł nam się na Nim oprzeć, byśmy mogli opiekować się chorymi. Wczoraj 75-letni duszpasterz umarł. Do tego momentu – mimo ponad 120 zgonów tutaj w ciągu 3 tygodni, mimo że wszyscy byliśmy wyczerpani i zniszczeni – udało mu się, pomimo jego stanu i naszych trudności, przynieść nam POKÓJ, którego nie mieliśmy nadziei odnaleźć. Duszpasterz odszedł do Pana i wkrótce podążymy za nim, jeżeli dalej tak będzie".

     Lekarz przyznaje, że przez 6 dni nie był w domu, nie wie, kiedy ostatni raz jadł i zdaje sobie sprawę ze swojej bezwartościowości na tej ziemi." Ale chcę się poświęcić do swojego ostatniego oddechu pomaganiu innym. Cieszę się, że powróciłem do Boga, gdy otaczają mnie cierpienia i śmierć moich bliźnich" – kończy.

https://www.msn.com/pl-pl/wiadomosci/koronawirus/tam-gdzie-cz%c5%82owiek-nic-nie-mo%c5%bce-zrobi%c4%87-potrzebujemy-boga-dramatyczna-relacja-lekarza-z-lombardii/ar-BB11zhQO

                                                                     [dostępne w sieci 23.03.2020]